Moim ulubionym momentem z Tomb Raider była scena, w której Lara wspina się na wieżę radiową. Dla mnie to był ten moment, w którym zaczęła sobie zdawać sprawę z własnego potencjału; z tego, do czego jest zdolna. Chwilę wcześniej powiedziała przecież do swojego mentora: "nie jestem z tych Croftów", odnosząc się do dziedzictwa swojego ojca i własnej słabości. Z kolei w Rise of the Tomb Raider pada z jej ust jedno zdanie - "Nawet nie wiesz, jak długą drogę przebyłam". I o tę drogę właśnie chodzi - od "Nie jestem z tych Croftów" przez "Nawet nie wiesz ,ile przeszłam" aż po to, co zobaczycie się w Shadow of the Tomb Raider. To naprawdę niesamowite doświadczenie.
Wykorzystałem swoją rozmowę z Meagan do poruszenia jeszcze jednej kwestii, która mnie osobiście nie rusza, ale pamiętam, jakie emocje wśród niektórych wywołała prawie pół dekady temu; mianowicie to, jaką zmianę Lara przeszła względem poprzednich odsłon. Przestała być panienką z dużym biustem, ciętym językiem, Bóg wie, jakimi umiejętnościami kaskaderskimi i parą wiernych półautomatycznych pistoletów kaliber 45, które zachowywały się jakby strzelały kulami armatnimi, posiadając przy tym odrzut dziecięcych zabawek napędzanych sprężyną. Oto co miała do powiedzenia moja rozmówczyni:
Lara przestała być perfekcyjna. Jasne, lubiłam tamtą wersję, w której była niemal superbohaterką, ale teraz po raz pierwszy mogę naprawdę zobaczyć coś z niej w sobie. Właśnie dlatego, że ma swoje wady, słabości, jest bardziej ludzka. Marka, jaką jest Tomb Raider, ciągnie się już bardzo długo i trudno jest zadowolić wszystkich fanów. W społeczności, jaka nas otacza, znajdują się fani klasycznych części - tacy, którzy wolą okres Tomb Raider: Underworld i pierwszego rebootu, a są tacy, którzy są z nami dopiero od najnowszej trylogii. Ja osobiście uważam, że ważniejszy niż strona fizyczna, jest charakter. Jasne, zaprojektowaliśmy ją tak, by wyglądała jak dziewczyna, którą możesz spotkać w biały dzień na ulicy i wciąż uznać za piękną i kobiecą, ale tym co definiuje nową pannę Croft jest jej charakter. Zauważ, że przez całą historię od rebootu jej płeć jako taka nie ma właściwie wpływu na historię i narrację, a jej temat jest bardzo rzadko poruszany. Lara stała się postacią uniwersalną, do której każdy może się odnieść. Nawet nie wiesz, ile mamy wśród fanów cosplayerów tworzących jej męskie wersje.
To, w jaki sposób Lara dojrzała, widoczne jest nie tylko w jej liniach dialogowych czy zachowaniu podczas przerywników filmowych. Odczuwalne jest to na każdym kroku podczas rozgrywki. Zmiany są mniej lub bardziej subtelne. Począwszy od tego, że panna Croft wyraźnie wizualnie nabrała masy mięśniowej i ogólnej fizycznej tężyzny. Bohaterka szybciej biega, sprawniej się wspina, znacznie lepiej balansuje podczas chodzenia po belkach i linach, a także zauważalnie lepiej radzi sobie z dostępnym wyposażeniem. Pamiętacie choćby taką mechanikę, gdzie w momencie, kiedy Lara złapie się niepewnie krawędzi, trzeba wcisnąć przycisk? Tutaj zdarza się to zdecydowanie rzadziej, a reakcja bohaterki jest znacznie szybsza. Jak potwierdziła Meagan, jest to celowy zabieg mający uświadomić nam rozwój panny Croft. Przy okazji też wypunktowała kilka innych rzeczy wyraźnie o nim świadczących:
Lara jeszcze nigdy nie była tak sprawna. Przyjrzyj się temu, jak ona strzela i porównaj to sobie z poprzednią częścią. Odrzut broni jest odczuwalnie niższy. To różnica tylko kilku klatek animacji, a ma spory wpływ na rozgrywkę. Ale są jeszcze drobniejsze detale, które pokazują drogę, jaką przeszła i wnioski jakie wyciągnęła. Choćby jej strój, który stał się jeszcze bardziej praktyczny. Wytrzymała góra, wycięta tak, by nie blokować ruchów, spodnie ze wzmocnionymi kolanami, wodoodporne obuwie, rękawiczki zapewniające lepszy chwyt przy wspinaczce...
A to wszystko przyda się jej w peruwiańskiej dżungli, do której zabiera nas fabuła. Na początku wydaje się ona dość sztampowa. Ot, grę rozpoczyna kolejna katastrofa, w której, cóż za niespodzianka, nasza dzielna Pani Archeolog bierze udział. Widać jest to formuła, którą twórcy przyjęli w tej trylogii, jednak trzeba przyznać że tutaj wybrnęli z tego całkiem nieźle, w odpowiednim miejscu cofając historię o 2 dni, by opowiedzieć, jak doszło do tego wydarzenia i jednocześnie zapoznać nas z nowymi elementami rozgrywki. Otrzymujemy więc całkiem przyjemny etap wprowadzający, uczący nas takich rzeczy jak nowe możliwości ruchu Lary, oparte głównie o czekany i linę, czy też kamuflowanie się za pomocą błota i lokalnej flory i związane z tym nowe sposoby eliminacji wrogów. Jak już wspominałem, te nowe umiejętności oraz wyposażenie bardzo się Larze przydadzą. Albowiem przy okazji prologu nasza bohaterka, kierowana jak najlepszymi intencjami, zalicza chyba największe UPS! w historii serii i jednocześnie dokonuje czegoś, co odcina początkowe uczucie fabularnej wtórności i zmienia o 180 stopni nasze spojrzenie na tę opowieść. Nasza ulubiona Brytyjka wywołuje bowiem... apokalipsę Majów. Przy okazji zresztą daje nam okazję do rozegrania jednej z najlepszych scen ucieczki.
Nie mogę mówić o szczegółach, lecz możesz być pewien, to nie ostatni raz, kiedy usłyszysz o Larze Croft
To jest uproszczona wersja artykułu. KLIKNIJ aby zobaczyć pełną wersję (np. z galeriami zdjęć)
⇓
⇓
Spodobał Ci się ten news? Zobacz nasze największe HITY ostatnich 24h
Skomentuj