
Najnowsza recenzja redakcji
W okolicach ósmego epizodu wydawało się, że twórcy złapali małą zadyszkę i po zawiązaniu fabularnej kokardki na wątku Rozpruwacza z Chesapeake (która, rzecz jasna, zostanie prędzej czy później brutalnie rozerwana) mają problem z dalszym rozwinięciem historii. Cóż, jak się okazuje, grzechem jest choć przez chwilę wątpić w scenarzystów Hannibala. Spokojnie, acz konsekwentnie realizowali oni kolejną fazę drugiej serii: skrupulatnie egzekwowany przez Willa plan mający na celu zdemaskowanie prawdziwej natury dr. Lectera.
Graham doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że jedynym sposobem na złapanie Hannibala jest stanie się jego literalnym odbiciem. Serial pełen jest świadczących o tym metaforycznych scen, jak choćby ostatnie ujęcie z odcinka dziesiątego czy też narodziny "nowego Willa" na początku "Ko No Mono". Natomiast wraz z ujawnieniem prawdy o losie panny Lounds stało się jasne, że mamy do czynienia z pojedynkiem dwóch nietuzinkowych umysłów. Tylko kto tak naprawdę ma kontrolę? Kto ściga kogo?
Mikkelsen i Dancy jak zwykle hipnotyzują w swoich kreacjach, ale chyba nikt nie spodziewał się, że może pojawić się na planie aktor, który nieco ich przyćmi. Michael Pitt jako Mason Verger to absolutny strzał w dziesiątkę. Pitt balansuje na granicy groteski i absurdu, wcielając się w antagonistę tak cudownie przerysowanego, że nie pozostaje nic innego, jak tylko się zachwycać. Jako sadystyczny dziedzic mięsnego imperium Mason ładuje swoje akumulatory, popijając drinki z dodatkiem łez sierot i psychicznie maltretując własną siostrę. Tak oryginalnego złoczyńcy w telewizji nie było od dawna, a fakt, że zostanie on wykorzystany jako przynęta w śmiertelnej grze Willa i Hannibala, tylko sprawia, że seans z każdą minutą staje się coraz bardziej intrygujący.
[video-browser playlist="635138" suggest=""]
Jakby tego było mało, po dłuższej przerwie w serialu ponownie pojawia się Gillian Anderson, która sprawia, że "Tome-wan" jest zaiste złożone z zestawu aktorskich perełek, a każdą sekwencję ogląda się z zapartym tchem. Widz czuje na własnej skórze, jak ogromna jest stawka zabawy dwójki głównych bohaterów. Jest to rywalizacja tak wielowarstwowa i skomplikowana, że jedyne, co może pogrążyć któregoś z graczy, to zwykła drobnostka – kaprys, jak to określa dr Du Maurier. Hannibal Lecter uważa, że kontroluje każdy ruch na szachownicy. Wydaje mu się, że jest bliski dokonania rzeczy niemożliwej i z psychologicznego punktu widzenia spektakularnej. Po tym, jak sprowadził Willa do statusu największego wroga, ponownie wmanipulował się w jego łaski jako przyjaciel, ba, dla niego Graham w istocie przeistacza się powoli w psychopatycznego kanibala.
Czy Will osiągnął w końcu przewagę nad swoim nemezis? Finał odcinka sygnalizuje, że tak. Do tej pory piękne wizualnie i artystyczne zbrodnie zastąpiono szalonym okrucieństwem. Hannibal przeistoczył Masona w ludzki bekon, karmę dla psów. Wymuszenie na nim niemal całkowitej i obrzydliwej dewastacji własnej twarzy było spowodowane tylko dwoma przesłankami: Verger był niemiły, a Lecter miał taki kaprys. Swoją drogą brawa dla cenzorów NBC, że te sceny wyemitowano w takiej, a nie innej formie. Jak na stację ogólnodostępną były to obrazki nad wyraz odważne, ale zarazem potrzebne, bo wydźwięk całej sekwencji był piorunujący.
Czy wydarzenia w "Tome-wan" zwiastują, że Will i Jack w ostatnim odcinku w końcu dorwą Hannibala? Cóż, na pewno nie będzie łatwo. Wszyscy pamiętamy klimatyczny i zaskakujący start premierowego epizodu. Trzeba jednak mieć ogromny szacunek dla Briana Fullera i pozostałych scenarzystów za stworzenie niemal perfekcyjnego sezonu. Z niecierpliwością należy oczekiwać jego zwieńczenia, które zapowiada się wykwintnie.
Pokaż pełną recenzję
Sezony
Sezon 1
- Apéritif (4 kwietnia 2013)
- Amuse-Bouche (11 kwietnia 2013)
- Potage (18 kwietnia 2013)
- Œuf (26 kwietnia 2013)
- Coquilles (26 kwietnia 2013)
- Entrée (2 maja 2013)
- Sorbet (9 maja 2013)
- Fromage (16 maja 2013)
- Trou Normand (23 maja 2013)
- Buffet Froid (30 maja 2013)
- Rôti (6 czerwca 2013)
- Relevés (13 czerwca 2013)
- Savoureux (20 czerwca 2013)
Sezon 2
- Kaiseki (28 lutego 2014)
- Sakizuki (7 marca 2014)
- Hassun (14 marca 2014)
- Takiawase (21 marca 2014)
- Mukōzuke (28 marca 2014)
- Futamono (4 kwietnia 2014)
- Yakimono (11 kwietnia 2014)
- Su-Zakana (18 kwietnia 2014)
- Shiizakana (25 kwietnia 2014)
- Naka-Choko (2 maja 2014)
- Kō No Mono (9 maja 2014)
- Tome-wan (16 maja 2014)
- Mizumono (23 maja 2014)
Sezon 3
- Antipasto (4 czerwca 2015)
- Primavera (11 czerwca 2015)
- Secondo (18 czerwca 2015)
- Aperitivo (25 czerwca 2015)
- Contorno (2 lipca 2015)
- Dolce (9 lipca 2015)
- Digestivo (18 lipca 2015)
- The Great Red Dragon (25 lipca 2015)
- And the Woman Clothed with the Sun… (1 sierpnia 2015)
- And the Woman Clothed in Sun (8 sierpnia 2015)
- …And the Beast from the Sea (15 sierpnia 2015)
- The Number of the Beast is 666 (22 sierpnia 2015)
- The Wrath of the Lamb (29 sierpnia 2015)

