Repertuar kin Nowość Program TV

Przeczytaj fragment mocnej powieści Moja najdroższa Gabriela Tallenta

Przeczytajcie obszerny fragment pierwszego rozdziału powieści Gabriela Tallenta pt. Moja najdroższa o dziewczynie odizolowanej od świata przez okrutnego ojca. To historia o okrucieństwie wyrządzanym z miłości. I o ocaleniu.

Napisanie debiutanckiej książki, czyli Mojej najdroższej, zajęło amerykańskiemu pisarzowi Gabrielowi Tallentowi aż osiem lat. Efektem jest powieść, która została okrzyknięta przez wiele liczących się mediów w USA jako najważniejsza książka 2017 roku, a prawa do niej kupiono już w około trzydziestu krajach na całym świecie.

Moja najdroższa to historia Turtle Alveston – 14-letniej dziewczynki wychowywanej w odosobnieniu przez ojca, który wierzy, że ludzkość jest na krawędzi katastrofy. Bohaterka nie za bardzo radzi sobie z czytaniem, za to świetnie potrafi strzelać czy przeżyć w głuszy. Jej chory z miłości ojciec izoluje ją od otoczenia, całkowicie kontroluje jej życie, a także znęca się nad nią psychicznie i fizycznie. Turtle postanawia wykorzystać wyuczone umiejętności, by uwolnić się od apodyktycznego ojca.

Przeczytajcie obszerny fragment Mojej najdroższej udostępniony przez wydawnictwo Agora:

Rozdział 1

Stary dom siedzi na wzgórzu cały w płatach odłażącej białej farby, a po ramach wykuszowych okien i okrągłych drewnianych barierkach wspinają się róża i bluszcz. Różane pnącza wypaczyły deski elewacji i gęsto je oplątały. Żwirowany podjazd zaśmiecają pokryte śniedzią łuski. Martin Alveston, wielki mężczyzna w levisach i flanelowej koszuli, wysiada z pick-upa i nie oglądając się na siedzącą w szoferce Turtle, wchodzi na werandę – jego wojskowe buty głucho tupią na deskach – i otwiera szklane przesuwne drzwi. Turtle chwilę czeka, wsłuchując się w cykanie stygnącego silnika, a potem rusza za nim.

W salonie jedno z okien jest zabite blachą i grubą dyktą, do której przyczepiono tarcze strzelnicze. Dziury po kulach są tak skupione, jakby ktoś podszedł ze strzelbą i z odległości kroku wypalił strugę śrucin w sam środek tarczy. Pociski pobłyskują w postrzępionych otworkach jak woda w studni.

Jej tato stawia puszkę fasoli na starej kuchence, otwiera ją, zapala kciukiem zapałkę i włącza gaz, który najpierw pyrka, a potem powoli rozpala się pomarańczowym płomieniem, oświetlając ciemne ściany z sekwojowych desek, niepolakierowane szafki, zatłuszczone pułapki na myszy.

W kuchennych drzwiach nie ma zamka, tylko dziury po klamce i zasuwce. Martin otwiera je kopnięciem i wychodzi na niedokończoną werandę – jaszczurki biegają po oplecionym jeżynami belkowaniu, nad które wybijają się skrzypy oraz pokryta dziwnym meszkiem i wydzielająca kwaskowaty odór świńska mięta. Martin staje w szerokim rozkroku na dwóch belkach i zdejmuje z wypaczonej deski poszycia patelnię, którą tam zostawił, by szopy wylizały ją do czysta. Odkręca kran zardzewiałym kluczem nastawnym, podstawia patelnię pod mocny strumień wody i przeciera w brudnych miejscach narwanymi wiechciami skrzypu. Wraca, stawia ją na gazie, woda syczy i pryska. Z zielonej lodówki bez światełka wyjmuje dwa steki zawinięte w brązowy papier, sięga po przyczepiony do paska szeroki nóż firmy Daniel Winkler, przeciera go o dżinsy, nadziewa każdy połeć mięsa na ostrze i kolejno kładzie na patelni.

Moja najdroższa - okładka
Źródło: Agora

Turtle podskakuje i siada na blacie kredensu – szorstkie sekwojowe deski noszą stare ślady po młotku, którym wbijano w nie gwoździe. Spomiędzy pustych puszek wyławia sig sauera, odciąga zamek i spogląda na miedzianą łuskę w oknie komory. Wycelowuje z broni na próbę i odwraca się, żeby sprawdzić, co on na to, a on stoi wsparty ręką o szafkę i uśmiecha się zmęczonym uśmiechem, nie podnosząc wzroku.

Gdy miała sześć lat, polecił jej założyć kapok, by tłumił uderzenia kolby, uprzedził, że ma nie dotykać gorących łusek, i kazał strzelać z powtarzalnego rugera kaliber 22, więc strzelała, siedząc przy stole i opierając broń o zrolowany ręcznik. Dziadek musiał usłyszeć strzały po drodze ze sklepu monopolowego, bo stanął w drzwiach, ubrany w dżinsy, szlafrok frotte oraz skórzane sandały z frędzelkami, i powiedział:

– Do diabła, Marty!

Tato siedział na krześle obok Turtle, czytając Badania dotyczące zasad moralności Hume’a, ale odłożył książkę okładką do góry nogami i powiedział: „Idź do swojego pokoju, kruszynko”, więc Turtle poszła na górę skrzypiącymi schodami bez barierki i podstopnic, o sękatych stopniach z sekwoi, starych i tak powyginanych od kiepskiego leżakowania, że pod wpływem naprężenia gwoździe prawie całkiem powychodziły z legarów. Mężczyźni siedzieli na dole w milczeniu – dziadek się jej przyglądał, a Martin wodził opuszkiem palca po literach wytłoczonych na grzbiecie książki. Na górze, leżąc na łóżku z płyt wiórowych, nakryta wojskowym workiem, słyszała, jak dziadek mówi: „Do diabła, Martin, tak nie można wychowywać dziewczynki”, a tato przez długi czas nie odpowiadał, ale w końcu stwierdził:

– Daniel, nie zapominaj, że to mój dom.

Jedzą steki niemal w milczeniu, a na dnie wysokich szklanek z wodą osiadają ziarnka piasku. Między nimi na stole leży talia kart z dżokerem na pudełku: pół jego twarzy wykrzywia szaleńczy uśmiech, drugie pół nosi grymas smutku. Gdy Turtle kończy jeść, odsuwa od siebie talerz, a ojciec się jej przygląda.

Jest wysoka jak na czternastolatkę, pająkowata i szczupła, choć szeroka w biodrach i barkach. Szyję ma długą i żylastą. Najbardziej przykuwają uwagę jej oczy, niebieskie, o migdałowym kształcie, niemal zbyt wielkie w szczupłej twarzy o wyrazistych kościach policzkowych oraz skrzywionych, łatwo odsłaniających zęby ustach – to brzydka twarz, wie o tym, ale niepospolita. Ma gęste blond włosy z pojaśniałymi od słońca pasemkami. Jej skórę pokrywają miedzianobrązowe piegi. Na dłoniach oraz wewnętrznych stronach przedramion i ud widać błękitne żyły.

Martin mówi:

– Idź, przynieś słówka, kruszynko.

Wyciąga niebieski zeszyt z plecaka i otwiera na stronie z ćwiczeniami ze słownictwa na ten tydzień, które starannie przepisała z tablicy. Martin kładzie rękę na zeszycie i przysuwa go ku sobie. Zaczyna czytać z listy:

– Spektakularny – mówi i spogląda na nią. – Strofować.

Jedno po drugim odczytuje kolejne słowa. Potem mówi:

– O, to ten zestaw. Numer jeden. „Puste miejsce – lubił pracować z dziećmi”.

Odwraca zeszyt i przesuwa ku niej. Ona czyta:

 

  1. _______ lubił pracować z dziećmi.

 

Przegląda spis słówek, wyginając palce u stóp zaparte o deski podłogi. Tato na nią patrzy, ale ona nie zna odpowiedzi. Mówi:

– „Podejrzany”. Może to „podejrzany”.

Tato unosi brwi, a ona wpisuje ołówkiem:

  1. Podejrzany lubił pracować z dziećmi.

Martin znów przysuwa sobie zeszyt i patrzy na stronę.

– No dobrze – mówi – to teraz spójrz na numer dwa.

Przesuwa zeszyt w jej stronę, a ona patrzy na drugie zdanie.

  1. _______ został zabrany przez policję.
Źródło: Agora / fot. Agora
Strony: 12

Najlepsze z 24h

Michał Kujawiński
-

Bohaterowie seriali animowanych wybierają się na…

Wielu studia ma już dawno za sobą, jedni są w ich trakcie, a jeszcze inni…

Piotr Piskozub
-

Takiej tonacji w DCEU jeszcze nie…

W sieci pojawiło się kolejne oficjalne zdjęcie z filmu Shazam!, dzięki któremu możemy jeszcze lepiej…

Piotr Piskozub
-

Zapewne znamy już skład filmowych Birds…

W sieci pojawiły się nowe szczegóły na temat filmu Birds of Prey - wygląda na…

Norbert Zaskórski
-

Król Atlantydy na pierwszym plakacie filmu…

Warner Bros zaprezentowało pierwszy, oficjalny plakat promujący tegoroczne widowisku DCEU o morskim herosie. Premiera w…

Piotr Piskozub
-

Raven, Starfire i Beast Boy –…

W sieci pojawiło się zdjęcie, na którym możemy zobaczyć postacie Raven, Starfire i Beast Boya…

Michał Kujawiński
-

Coś się zbliża… do Hawkins! Zobacz…

Do sieci trafił pierwszy teaser 3. sezonu serialu Stranger Things. Nie pokazuje on scen z…

Co o tym sądzisz?