Repertuar kin Nowość Program TV
 

 

 

Ocena recenzenta:
9/10

Kroniki kota podróżnika – recenzja książki

Koty, jak wieść niesie mogą żyć aż siedem razy. Czasem jednak wystarczy jedno życie, by zmienić czyjś świat i uczynić go lepszym. Kroniki kota podróżnika Hiro Arikawy jest przepiękną, doskonale wyważoną historią o miłości, przebaczeniu i sprawach ostatecznych. Spodoba się nie tylko miłośnikom futrzaków.

Satoru Miyawaki jest młodym człowiekiem, który wiedzie nieskomplikowane acz samotne życie. Pewnego dnia los na jego drodze stawia bezdomnego kota. Mężczyzna dokarmia regularnie zwierzaka, a gdy ten ulega wypadkowi, bierze go pod swój dach. Od tej pory losy obu bohaterów będą ze sobą nierozerwalnie związane. Wszystko z pozoru wygląda jak kolejna z bajek Disneya, nic tylko czekać, aż kot przemówi do naszego bohatera ludzkim głosem, ewentualnie zażąda butów. Na szczęście  to tylko pozory.

Autorka zachowuje realizm, choć nie szczędzi nam fragmentów narracji będących przemyśleniami kota i jego spostrzeżeniami dotyczącymi świata i otaczających go ludzi. Czasem będą to refleksje bardzo zabawne. Proza życia niestety burzy sielankę obu panów. Pojawiają się pewne okoliczności. „Zaistniała sytuacja” sprawia, że Satoru poszukuje domu dla swojego pupila. I w tym momencie książka zamienia się w powieść drogi.

Satoru i Nana wyruszają w prawdziwą Odyseję po Japonii i odwiedzają krewnych oraz znajomych Satoru. Mężczyzna ma nadzieję, że w którymś miejscu uda mu się zostawić kota. Ta podróż jest przepięknym i mistycznym doznaniem nie tylko dla Satoru, ale także dla czytelnika. Nasz bohater musi zmierzyć się z duchami przeszłości.

Kroniki kota podróżnika - okładka
Źródło: Prószyński i S-ka

Autorka zaznajamia nas z życiem Miyawakiego w sposób, który można określić jako prawdziwy majstersztyk. Opowiada nam o bohaterze za pomocą wspomnień jego znajomych i krewnych, a także jego samego. Z pozoru wydaje się nam to nieco bałaganiarskie, ale koniec końców zlepia się w całość, która, trzeba przyznać, jest dość przygnębiająca. Pisarka nie szczędzi nam  psychologicznych obserwacji dotyczących zarówno ludzi, jak i zwierząt.  

Znasz tę książkę?

Oceń:

0,0

Hiro Arikawa, to doświadczona autorka, mająca na koncie kilka bestsellerowych powieści, a także scenariuszy telewizyjnych. Dobrze wie, jak trafić w serca czytelników. Nie miałam okazji zapoznać się z innymi jej dziełami, ale Kroniki kota podróżnika utrzymane są w specyficznej japońskiej estetyce. Tu melodramatyzm miesza się z chłodnymi i powściągliwymi sposobami przekazu. I trzeba przyznać, że to działa na czytelnika bardzo mocno. Czasem nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że ludzka tragedia traktowana była tak chłodno, jak naukowiec traktuje preparat. Jednocześnie,  ta książka jest jedną z piękniejszych opowieści o miłości, jakie dane było mi czytać. Niestety, z tą pozycją należy uważać, bo nawet nie zorientujemy się, kiedy po policzkach zaczną nam płynąć łzy.

Kroniki kota podróżnika bardzo różnią się od tak niedawno święcącej triumfy powieści o kocie o imieniu Bob. Ta książka boli, ale przynosi piękne katharsis, do którego dążyli twórcy ze starożytnej Grecji.

Źródło: fot. Prószyński i S-ka

 

 

Najlepsze z 24h

Piotr Piskozub
-

MCU – Kto mógłby zagrać X-Men…

Kto mógłby zagrać w MCU X-Men po Avengers: Endgame? Poznajcie najlepsze propozycje fanów.

spoilery
-

MCU – powrót postaci i zaskakujące…

Przy okazji tegorocznej odsłony MCU, filmu Avengers: Endgame, powstają nowe produkty okolicznościowe promujące film. Tym…

Piotr Piskozub
-

Niezrealizowane filmy o herosach – jedne…

Wiedzieliście, że Bob Hoskins mógł wcielić się w Wolverine'a? Poznajcie najciekawsze projekty superbohaterskie, które nie…

Piotr Piskozub
-

Arrow – nowa wersja Suicide Squad…

Wiele wskazuje na to, że już niebawem w Arrow zobaczymy kolejną wersję Suicide Squad -…

-

Kobiety Mafii 2 – nowy zwiastun…

Do sieci trafił nowy oficjalny zwiastun kontynuacji filmu Kobiety Mafii w reżyserii Patryka Vegi.

Michalina Reda
-

Gra o tron – Sophie Turner…

Sophie Turner, która wciela się w Sansę w serialu Gra o tron, zdradziła, że nie…

Co o tym sądzisz?