Przeczytaj w weekend

Krwawa Róża: przeczytaj fragment fantasy Nicholasa Eamesa w dniu premiery

Szkarłatna Róża to drugi tom serii fantasy pt. Saga. Dzisiaj książka Nicholasa Eamesa ma polską premierę, a wydawnictwo udostępniło jej fragment.

Szkarłatna Róża to drugi tom serii fantasy pt. Saga. Dzisiaj książka Nicholasa Eamesa ma polską premierę, a wydawnictwo udostępniło jej fragment.

Mimo to dziewczyna często obierała tę trasę w drodze do pracy, choć bynajmniej nie dlatego, że tędy było bliżej i szybciej. Na targowisku przyśpieszało jedynie jej serce. Odczuwała strach i ekscytację. Przypominała sobie opowieści snute przez matkę – o dalekich wyprawach i niesamowitych przygodach, o straszliwych bestiach i dzielnych bohaterach, takich jak jej ojciec i wujek Branigan.
Przejście przez targowisko było dla niej substytutem heroicznych przeżyć, ponieważ zdawała sobie sprawę, że dokona żywota, podając napitki i przygrywając na lutni za przysłowiowego miedziaka.
– Spójrz tylko! – krzyknęła wytatuowana Narmeeryjka, gdy Pam ją mijała. – Szukasz może ogrów? Mam ogry! Prosto ze wzgórz Ogrodzieńca! Dzikie jak szlag!
– Maaaantykoooora! – darł się Północnik o wygolonym na łyso czerepie i strasznych bliznach szpecących twarz. – Maaaantykooora!
Za nim naprawdę znajdowała się żywa mantykora. Jej błoniaste skrzydła spętano łańcuchami, kolczasty ogon owinięto pasami grubej skóry, a w pysk wsadzono wędzidło, lecz pomimo tych wszystkich oznak zniewolenia jakimś cudem wciąż budziła grozę.
– Wargi z Zimowych Lasów! – zachwalał kolejny kupiec, przekrzykując chór podobnych głosów. – Zrodzone w Wyldzie, wychowane na farmie!
– Gobliny! – skrzeczała starucha ze szczytu umieszczonej na wozie żelaznej klatki. – Kupujcie gobliny! Po marce za sztukę albo tuzin za dziesięć marek!
Pam zajrzała do klatki. Wypełniały ją brudne małe stworzenia, z których większość była przeraźliwie chuda, wręcz zagłodzona. Dziewczyna wątpiła, aby nawet tuzin takich przeciwników zachęcił kogokolwiek do obejrzenia walki.
– Ejże! – wydarła się z góry staruszka. – To nie stragan z kieckami, dziewko! Kupuj goblina albo już cię tu nie ma!
Pam zastanawiała się przez moment, co powiedziałby ojciec, gdyby wróciła do domu z goblinem na smyczy, a że tylko jedna reakcja przyszła jej na myśl, uśmiechnęła się pod nosem, mamrocząc: „Nie ma, kurwa, mowy”.
Poszła dalej, przeciskając się przez tłum promotorów i miejscowych awanturników, którzy targowali się zawzięcie z wybranymi kupcami i obdartymi kaskarskimi łowcami. Starała się jak mogła, by nie rozdziawiać za szeroko gęby na widok co bardziej imponujących okazów i prowadzających je na uwięzi ludzi. A ujrzała między innymi kilka wielkich trolli, którym obłożono srebrem rany po poucinanych kończynach, by te nie mogły odrosnąć. Opodal stał masywny ettin, któremu brakowało jednej z głów. Parę kroków dalej prężyła się gorgona o pokrytej wężami głowie, przykuta za szyję do pobliskiej ściany. Czarny rumak zionął ogniem w twarz głupca, który usiłował zajrzeć mu w zęby.
– Pam!
– Wierzba! – Potruchtała do kramu przyjaciela, opalonego na ciemny brąz i bardzo wysokiego jak na wyspiarza z Jedwabnego Wybrzeża.
Już podczas pierwszego spotkania zauważyła, że Wierzba to dziwne miano jak na chłopa jego wzrostu, w odpowiedzi jednak usłyszała, że wspomniane drzewo rzuca cień na wszystko wokół, co – jak się zastanowić – miało sens w odniesieniu do jego rozmiarów.
Czarne loki Wierzby zafalowały, gdy pokręcił zdecydowanie głową.
– Znowu idziesz przez targowisko potworów? Co by na to powiedział stary Tuck, gdyby cię tu zobaczył?
– Oboje znamy odpowiedź na tak postawione pytanie – odparła, szczerząc zęby. – Jak idzie handel?
– Kwitnąco! – Zamaszystym gestem wskazał skrzydlate węże za swoimi plecami, trzymane w wiklinowych klatkach. – Już niedługo każdy mieszkaniec Ardburga będzie posiadał własnego zanto! Doskonale się nadają na zwierzaki domowe. Świetni towarzysze zabaw dla dzieci, o ile tym drugim nie przeszkadza żrący jad, którym moje cudeńka mogą plunąć im w oczy w każdej chwili… W dodatku tutejsze chłody są dla nich zabójcze, więc żaden nie przetrwa dłużej niż miesiąc… – Podrapał się po głowie. – Następnym razem chyba przywiozę z wysp homary. Te powinny iść jak świeże bułeczki.
Pam przytaknęła skwapliwie, choć nie miała pojęcia, o jakich bestiach mowa.
Wierzba gmerał palcami w jednym z licznych muszlowych naszyjników, którymi się przystroił.
– Hej, słyszałaś nowiny? Ponoć pojawiła się nowa horda. Na północ od Cragmoor, na pustkowiach Brumalu. Pięćdziesiąt tysięcy potworów z piekła rodem wyruszyło na podbój Grandualu. Powiadają, że przewodzi im olbrzym o imieniu…
– …Grom – dokończyła za niego Pam. – Pracuję w tawernie, pamiętasz? Ilekroć w mieście pojawia się nowa plotka, ja pierwsza ją słyszę. Wiesz, że sułtana Narmeeru to tak naprawdę chłopak noszący kobiecą maskę?
– To nie może być prawda.
– I że ta szwaczka z Rutherfordu, która zadźgała męża, twierdzi, iż jest nowym wcieleniem Królowej Zimy?
– W to także wątpię.
– A co powiesz na to, że…
Dalsze słowa zagłuszyła głośna wrzawa. Oboje odwrócili się jak na komendę w stronę najbliższego skrzyżowania.
– Zdaje się, że kolejna grupa dotarła do miasta. I to nie byle jaka – westchnął Wierzba. Gdy dziewczyna zerknęła na niego błagalnie, rzucił: – Idź. I pozdrów ode mnie Krwawą Różę.
Pam obdarzyła przyjaciela uśmiechem, po czym pognała przed siebie. Po drodze musiała wyminąć kudłatego yethika. Moment później prześlizgnęła się między wściekłym łowcą a drażniącym go awanturnikiem; udało jej się to dosłownie mgnienie oka przed tym, nim ten pierwszy powalił drugiego zaskakującym ciosem w nos. Dotarła do skrzyżowania, zanim pierwszy z wozów się na nie wtoczył, mogła więc go powitać, stojąc w pierwszym szeregu tłumu gapiów.
– Hej, uważaj, gdzie le… – Chłopak w jej wieku, z orlim nosem i szopą jasnych włosów, posłał urażone spojrzenie prosto w jej uśmiechniętą twarz, który to widok musiał uznać za uroczy, ponieważ szybko dodał: – Wybacz. Dla tak pięknej dziewczyny zawsze znajdzie się miejsce obok mnie.
No, no, pomyślała.
– Dzięki – odparła z przesadnie radosnym uśmiechem, powstrzymując się przed przewróceniem oczami.
– Przyszłaś zobaczyć najemników? – zapytał.
Nie, durniu, chciałam zobaczyć, jak konie srają, odpowiedziała w myślach.
– Owszem.
– Ja też – ucieszył się, po czym dłonią poklepał przewieszoną przez ramię lutnię. – Jestem bardem.
– Naprawdę? Której grupy?
– Cóż, na razie żadnej, ale to tylko kwestia czasu. Przytaknęła automatycznie, skupiając całą uwagę na przetaczającym się opodal wozie, który był chyba większy od chaty. Obwieszono go wyprawionymi skórami i zaprzęgnięto w parę białych włochatych mamutów, z których kłów zwisały barwne proporce. Najemnicy będący właścicielami tego środka transportu zgromadzili się wokół ustawionej na dachu przysadzistej wieży oblężniczej, skąd machali obnażonymi klingami wiwatującemu na ich cześć tłumowi.
– To Pogromcy Olbrzymów – odezwał się stojący obok chłopak, jakby najznamienitsi synowie północy potrzebowali prezentacji.
Najemnicy – sami barczyści i brodaci Kaskarowie – byli regularnymi klientami tawerny, w której pracowała Pam, dlatego ich lider pomachał do niej przyjaźnie, gdy wóz mijał miejsce, gdzie stała. Samozwańczy bard nie przeoczył tego faktu i natychmiast sam spojrzał na nią z nieskrywanym podziwem.
– Znasz Alkaina Tora?
Pam wbrew sobie zignorowała ton jego głosu i odburknęła zwięźle:
– Jasne.
Chłopak zmarszczył czoło, ale nie powiedział nic więcej.
Potem ulicą przetoczyło się jeszcze ze stu najemników. Jedni jechali konno, drudzy szli pieszo. Pam rozpoznała wśród nich członków kilku innych grup znanych jej z Narożnika, takich jak: Dzika Kiszka, CzarnoCzarni, Dzikusy i Kosz Mary.
Z tej ostatniej ekipy brakowało dwóch chłopaków, których zastępował arachnianin w stalowej zbroi płytowej.
– Hołota – rzucił chłopak, po czym zamilkł, najwyraźniej czekając, aż Pam poprosi go, by wyjaśnił, o co mu chodzi. Gdy dziewczyna się nie odezwała, sam dodał: – Większość mniej znanych najemników będzie naparzała się tej nocy ze śmietnikowymi skrzatami na dziedzińcach gildii lub prywatnych arenach. Ale te lepsze grupy, jak na przykład Pogromcy Olbrzymów czy też Baśń, trafią jutro do Wąwozu, gdzie wystąpią przed tysiącami widzów.
– Do Wąwozu? – podchwyciła Pam.

Strony:
  • 1
  • 2 (current)
  • 3

Źródło: Rebis / fot. Rebis

Co o tym sądzisz?

naEKRANIE Poleca

naEKRANIE poleca
naEKRANIE poleca
naEKRANIE poleca
naEKRANIE poleca

Dzisiaj urodziny obchodzą

Hayley Atwell

Hayley Atwell

ur. 1982, kończy 38 lat

Lily James

Lily James

ur. 1989, kończy 31 lat

Barbara Mularczyk

Barbara Mularczyk

ur. 1984, kończy 36 lat

Wojciech Mecwaldowski

Wojciech Mecwaldowski

ur. 1980, kończy 40 lat

Marshall Allman

Marshall Allman

ur. 1984, kończy 36 lat

Porównywarka VOD Nowość Repertuar kin Program TV